Mehmet Yaşin Röportajı: Basit Yemeği Özlüyorum!

Bazı insanlar vardır, sadece konuşmasıyla bile insanın iştahını kabartır, sofranın bereketini artırır. Türkiye’yi karış karış gezen, her durakta bir hikâye, her tabakta bir kültür bulan o ‘damak koruyucusu’ bugün konuğumuz. Elinde kadehi, yüzünde o eksilmeyen meraklı gülümsemesiyle bizlere sadece ne yediğimizi değil, yediğimizin arkasındaki insanı ve tarihi anlatan Mehmet Yaşin ile çok özel bir röportaj yaptık. 

Mehmet Yaşin: ”Herkes kendi lezzetini keşfetsin.”

Mehmet Bey, geçen haftalarda Burhan Felek basın ödülünü aldı. Bu konuyla ilgili hislerinizi öğrenebilir miyiz?

Aslında gazeteciler cemiyetinin beni alıp müzeye koymaları lazım, bir camekanın içinde saklamaları lazım. Çünkü ben bütün bu dönemleri gördüm, geçirdim ve bizzat çalıştım. Tabi ki sadece gazetecilik yapmadım, kitapçılık da yaptım, dergicilik de yaptım. Bir tek yapmadığım radyoculuk kaldı, zannediyorum artık bana da program teklif etmezler.

Basit yemeği özlüyorum.

Sosyal medyada viral olan bir videonuz var, onun hikayesini bizimle paylaşır mısınız?

Helikopterle Kaçkar Dağı’nın zirvesine çıktı. Bir grup Avrupalı kayakçı dağdan iniş yapacaklardı. Hadi siz de gelin, hazır gitmişken dağdan çekim yaparsınız dediler. Yönetmen de orada bir de sandviç yersin falan dedi. Karların arasında güzel görüntüler olur diye düşündük. Mutfağa gittim, bir ekmeğin içine ne kadar salam, sosis, turşu varsa doldurmuşlar. Verdiler bana ekmeği bunu ye diye, koca ekmeği ben nasıl yerim diye düşündüm. Dağın başında iki ısırık alıyorum, oldu mu diyorum, abi bir yerde hata var diyorlar. Bir ısırık daha diye diye ekmek bitinceye kadar hatalar bitmedi. Ve ben sonunda dağın başında o ekmeği bitirdim. Sonradan anladım ki, bunlar benim acemiliğimi anlayıp bana o ekmeği yedirmişler. Aslında ilk çekimde olmuş. 

Bu kadar ilginç bir kariyere rağmen, insanlar sizi hep yemek yiyen adam olarak biliyor. Bu konu sizi rahatsız ediyor mu?

İlk zamanlar ediyordu, çünkü insanlar beni nerede görseler ‘’Ne yiyelim?’’ sorusunu soruyorlardı. Ben utangaç bir adamım, her yerde böyle sorular geldiğinde hoşuma gitmiyordu. Sonra yemek yerken masama gelmeye başladılar, ‘’Ne yiyorsun abi?’’ diye. Sonra alıştım, ben de zamanla şakaya vurmaya başladım. ‘’Gel bir kaşık da sen al.’’ demeye başladım. Şuan da insanlar da bıktı galiba, herkes kendisinin gurmesi oldu. Ben de böyle düşünüyorum, herkes kendi lezzetini keşfetsin. Benim damağım bana ait, benim aldığım tatlar başka tatlar. Onun için çok aldırış ettiğim yok, zaten dışarıda yemeyi çok sevmiyorum. İnsan yaş aldıkça iştahı da kesiliyor veya ben o kadar çok yemek yedim ki, timsah kuyruğundan yılan çorbasına kadar, bıktım o yüzden. Yemek görmekten artık bıktım. Bana şimdi ıstakoz mu, kuru fasulye mi deseler kuru fasulyeyi seçerim. 

Ben bir yere gittiğim zaman bana basit yemek sunmuyorlar, daha karmaşık ve üstünde uğraşılmış. Lezzeti kaybolmuş ve neye benzediği belli olmayan yemeklerle karşılaşıyorum. Ben de yiyorum ve bir şey anlamıyorum ama anlıyormuş gibi yapıyorum. Ben lokantaya gittiğim zaman önce imza yemekleri denemek isterim. Çünkü şefin övündüğü yemeği ne kadar lezzetli yaptığı, diğer yemekler hakkında da bilgi veriyor. Bana o arkadaşlar, en iyi sunumla en lezzetli yemeklerini getiriyorlar. Ben de tabiki o yediğim sunumla yemekleri yazıyorum. Sonra siz gidiyorsunuz, size aynı özeni göstermiyorlar. Sonra kabak benim başıma patlıyor. Ben yediğimi yazdım aslında. Burada o işletme sahiplerine çok kızıyorum. Hazır Mehmet Yaşin’i bulmuşsun yemeğini yemiş, bunu yazmış, bu durumdan faydalan ve müşteri çek. Sen daha kötüsünü vererek hem beni kötü ediyorsun, hem kendi lokantanı kötülüyorsun. Onun için mümkün olduğunca ortadan yazmaya çalışıyorum. Cümlelerimin sonunda mutlaka benim gittiğimde böyleydi diye noktalıyorum. Bir takım yasaklar yüzünden lokanta ismini de veremiyoruz artık. Baktım bütün her şey yasaklandı, ben de bu yüzden yeme içme kültürü yazılarına yöneldim. Bu sayede hala yemekler hakkında çok şey öğreniyorum.